“Het moet perfect of anders telt het niet.”   Wanneer je deze zin in eerste instantie leest denk je misschien, wat een onzin. Maar zeg eens eerlijk, hoe vaak laten we het toch niet gebeuren? Hoe vaak is de dag ‘toch echt verpest’ wanneer we één ‘ongezonde’  keuze hebt gemaakt? En hoe veel zwaarder weegt die ene taak die we níet hebben kunnen afronden ten opzichte van alles wat wél gelukt is?   In de gesprekken die ik heb kom ik dit ontzettend vaak tegen. Een onrealistisch hoge lat, enorme verwachtingen en te veel ballen die tegelijk in de lucht gehouden worden. Het zal

Het was weer tijd om aan de slag te gaan met het schrijven van een nieuwe blog. Vol goede moed dook ik achter mijn laptop en opende ik een nieuw document. Ik merkte al snel dat ik de woorden niet kon vinden. De zinnen kwamen er net niet helemaal lekker uit en voordat ik het wist was ik al onderweg naar de koelkast om wat eten te pakken.   Plotseling leek ik weer even in het ‘hier en nu’ te komen en vroeg ik mezelf af: Had ik nou echt trek? Nee. Ik had tenslotte net mijn eten op. En geloof mij

Ik roep het vaker, als voeding alléén zou gaan over kennis hadden we aan Google wel genoeg. Dat aandacht voor het totaalplaatje van belang is bewijst ook het traject van Heleen. Zij had namelijk voldoende kennis over voeding maar juist door aandacht te besteden aan factoren als ontspanning, stressreductie en de hoogte van de welbekende ‘lat’ kon zij deze kennis ook daadwerkelijk in gaan zetten om haar doelen te bereiken. Wauw, zes maanden heb ik dit proces mogen meemaken en kunnen zien dat zij is gegaan voor (blijvende!) resultaten die veel verder gaan dan een getal op de weegschaal!     "Het heeft

Goed voor jezelf zorgen, het is in tijden niet zo belangrijk geweest. Tegelijkertijd is het in deze tijd ook één van de grootste uitdagingen. Je ritme is verstoord, je sport-, en beweegmomenten moet je op een andere manier vormgeven en dat loopje naar de koelkast is misschien toch nét wat sneller gemaakt. We eten niet alleen meer als brandstof voor ons lijf maar misschien ook wel uit verveling? Als drang naar nieuwe energie? En hoe geef je je nieuwe ritme eigenlijk vorm? Hoe krijg je alsnog voldoende beweging? Hoe zorg je voor de juiste balans tussen werk en privé? En

“Ja maar op zulke dagen schreeeeeeuwt die chocolade om mij. Ik weet precies wat de aanleiding is, ik weet ook echt wel dat ik het beter niet kan doen en dat die chocolade mijn onrust niet oplost maar de verleiding is op die momenten gewoon echt te groot hoor. Achteraf baal ik want ja, dan is die reep toch weer op gegaan..”   “Oké dus de chocolade is niet de oplossing, wat zou je wél willen doen? Oftewel: wat is je alternatief?”   Ze kijkt me verbaast aan en het is een poosje stil.   Vervolgens antwoord ze met “Tja.. goede vraag. Geen idee eigenlijk! Ik

“Heb je er vertrouwen in?” vroeg ik haar. “Heb je er vertrouwen in dat deze verandering kan en mag plaatsvinden? Ze keek me kort aan en antwoordde vervolgens met: “Nee, eigenlijk niet..” waarbij het leek alsof er een teleurstelling in haar stem te horen was.   Veel mensen die in mijn praktijk komen hebben al tal van dingen (veelal diëten) geprobeerd. Veel van deze pogingen zijn in hun optiek ‘mislukt’. Wanneer het vervolgens dan een poosje goed gaat, lijkt het alsof zij dit bijna niet geloven en hier eigenlijk niet op durven te vertrouwen.   Oude patronen, gedachten en ervaringen lijken óók op die

Ja hoor, daar is die weer! De weegschaal. In de volksmond overigens ook regelmatig ‘de vijand’ genoemd. Wist je dat ik er steeds vaker voor kies om dit ding (want dat is het!) niet te gebruiken in mijn consulten?   Waarom ik de weegschaal regelmatig niet meer gebruik? Dat zal je middels een aantal gesprekken uit de praktijk uitleggen.      “Nou laten we maar eens even kijken wat de schade is”.   De opmerking waarmee ze haar verhaal over de afgelopen periode afsluit. Ze vertelt me dat ze een aantal grote uitdagingen heeft gehad wat effect heeft gehad op haar eetgedrag. Ik merk dat ze

Normaal houd ik er eigenlijk niet zo van om iemand aan de schandpaal te nagelen maar voor jou maak ik graag een uitzondering. Jij spelbreker, jij die zo veel mensen opjaagt en jij die voor zó veel onrust zorgt. En aangezien je ook nog eens mijn grootste concurrent bent, is deze blog speciaal voor jou in de hoop dat mensen eens even kritisch naar jou gaan kijken!   De inleiding is veelbelovend niet waar? Je vraagt je ongetwijfeld af over wie ik het heb. Ik zal het je verklappen. Ik heb het namelijk over mijn aller-, aller-, állergrootste concurrent. En nee, dat

‘En, wat zijn jouw goede voornemens voor het nieuwe jaar?’     Eerlijk is eerlijk, van de vraag zelf krijg ik altijd een beetje jeuk. Alsof we op 1 januari wel iets móeten veranderen en dat veel goede voornemens al snel stranden lees je ook niet voor het eerst. Je kent ongetwijfeld de welbekende plaatjes van de overvolle sportscholen in januari van waar er in februari nog maar weinig over te lijken zijn. Wat maakt nou dat deze goede voornemens na verloop van tijd toch weer naar de achtergrond verdwijnen? En hoe zorg je er nou voor dat het deze keer wél gaat

Had ik al eens gezegd dat ik niet zo’n fan ben van het woord ‘volhouden’? Dit suggereert voor mij namelijk iets ‘tijdelijks’ en iets wat ver van je natuurlijke doen en laten afstaat omdat je er blijkbaar hard voor moet knokken. Iets ‘volhouden’ klinkt voor mij ook alsof het nooit echt logisch zou (mogen) voelen. Ik ga met mijn programma dus liever op zoek naar kleine aanpassingen die dicht bij je liggen, die wél goed voelen en waardoor bewust kiezen gewoon steeds logischer wordt. Ik word er daarom ook súper blij van wanneer mensen in mijn praktijk aangeven dat ze niet het